opowiastek mało-wiele na dni zwykłe i niedziele :-
środa, 15 grudnia 2010
Cierpienie

W sobotę rano poślizgnęłam się na lodzie i gwizdnęłam biodrem w wystającą rurę. Wieczorem obaliłyśmy z psiapsiółką butelkę likieru czekoladowego.
A potem drugą. Pod naleśniki z dżemem. I bułeczkę z ogórkiem kiszonym.

W niedzielę umierałam. Z powodu obicia i z powodu kaca. Czekoladowego.
Kto nie zna, niech unika, dobrze radzę.
Rodzina ze zrozumieniem chodziła na palcach, a bardzo przejęty wnuk starał się ulżyć w cierpieniu. Zaglądał co jakiś czas, przynosił wodę, nawet przytargał z piwnicy wielką miskę i postawił przy łóżku. Żebym nie musiała latać do łazienki w razie walki ptaka z człowiekiem. Potem przyniósł swój osobisty termometr i zmierzył mi temperaturę w lewym uchu - 36,8. I w prawym – 37,1
Usłyszałam, jak poleciał do matki krzycząc z niepokojem
- Mamo! Mamo! Babcia ma nierówno w głowie!!
Usłyszałam uspokajająca odpowiedź córki
- To u babci normalne, byłoby znacznie gorzej, gdyby nagle miała równo.

To jest dziedziczne, zdążyłam pomyśleć mściwie i zapadłam w błogosławioną nicość.

sobota, 04 grudnia 2010

- W zamrażarce jest karczek. Wyjmij, po południu upiekę, powiedziała Karolina wychodząc do pracy.
Uwielbiamy pieczony karczek, a Karolina robi go po mistrzowsku.
Wyjęłam, obejrzałam i zadzwoniłam:
- ten karczek wygląda na polędwiczki wieprzowe. Będą jutro na obiad.
Po południu chciałam je zrobić. Wyjęłam z miski rozmrożone... piękne, równiutkie, grube plastry wołowiny.
- A po ugotowaniu okaże się, że to zając albo jakaś inna kaczka dziwaczka. Może skoczę po buraczki? skomentowała córka.

„Mijają lata i zimy
raz słoneczko, raz chmurka…”

a w moim domu nadal nie daje się zaplanować najprostszego obiadu.
Ech, życie….

sobota, 26 grudnia 2009
Pytanie bez odpowiedzi

Dlaczego zmywarka psuje się zawsze
w święta?

niedziela, 29 marca 2009
z cyklu: Trudne rozmowy

przy brzozie

Boberek siedział zamyślony na kanapie. Był to ten moment, w którym matka siada obok dziecka, przytula i wspólnie milczą.
-
Czy jak umrę, to pójdę do nieba?
- oczywiście, kochanie
- mamo, ale ja mam przecież lęk wysokości!

czwartek, 29 stycznia 2009
Poradnik domowy
jagódka

Czy wiecie, że poranne słanie łóżka może grozić kalectwem, a nawet śmiercią?Kilka dni temu znajoma doznała dotkliwych obrażeń podczas tej banalnej czynności.
W zasadzie posłanie łóżka jest proste i robimy to codziennie, mechanicznie, bez większego zastanowienia. Pod jednym warunkiem: jeśli w domu nie ma kota. Gdy jesteśmy własnością tego miłego, puchatego, mruczącego i niewielkiego zwierzątka, należy postępować z należytą ostrożnością.

Porą największej aktywności kota jest noc. Chcąc spać spokojnie i wygodnie we własnym łóżku, przed położeniem się spać eliminujemy kota z sypialni. Jednakże o poranku, gdy nasze ciało jest już w pozycji pionowej, ale dusza śpi jeszcze snem sprawiedliwego, tracimy czujność. Pozostawiona szparka w drzwiach powoduje, że po powrocie z łazienki zastajemy kota rozwalonego na środku łóżka, śpiącego snem twardym, czego dowodem są mocno zaciśnięte i nic niewidzące oczy i niesłyszące uszy. Możemy kota głaskać, tarmosić, prosić, wrzeszczeć – nic. Żadnej reakcji. Kot zapada w rodzaj letargu, hibernacji, czy jak to zwą. Gdy tylko usiłujemy kota ruszyć, błyskawicznie zmienia się w tygrysa o paszczy hipopotama i zębach krokodyla (że o sztylecich pazurach nie wspomnę) broniącego swego terytorium, jak lwica młodych. A łóżko trzeba pościelić.
I właśnie temu służy niniejsza instrukcja opracowana na podstawie wieloletnich doświadczeń i obserwacji.
Wychodząc do łazienki otwieramy szeroko okno w celu wywietrzenia pościeli. Jest nikła nadzieja, że kot zmarznie i zrezygnuje z wizyty w naszym pokoju. Niestety, naogół potwierdza się reguła, że nadzieja matką głupich.

Wariant I
Po powrocie z łazienki zamykamy okno, udajemy że nie widzimy kociego farszu w łóżku i wykonujemy czynności w następującej kolejności:
1. Podchodzimy do łóżka od strony głowy, łapiemy prześcieradło za rogi i porządnie naciągamy starając się wyprostować jak najwięcej fałdek i zagnieceń.
Kot śpi
2. Lekko wytrzepujemy i układamy poduszkę i jasiek. Kot śpi
3. Przechodzimy w nogi łóżka i chwytając prześcieradło za oba rogi naciągamy jak w pkt. 1. Kot śpi
4. Bierzemy kołdrę za oba rogi i postępujemy jak z prześcieradłem, naciągając prostujemy na tyle, na ile pozwala ciężar kota.
Kot zaczyna łypać połową jednego oka
5. Przechodzimy w głowę łóżka i postępujemy jak w pkt 4, ale już musimy zachować ostrożność. Nie da się wygładzić i ułożyć kołdry bez poruszenia kotem. Nasze ruchy powinny być krótkie, zdecydowane, a ręce gotowe w każdej chwili do ucieczki ze strefy zagrożenia.
UWAGA! Nie spuszczamy oka z kota! Bydlę czuwa!
6. Bierzemy narzutę i nadal udając, że kota nie ma, przykrywamy starannie łóżko przechodząc od „głowy” do „nóg”, czyli postępując jak z prześcieradłem i kołdrą. Nie zwracamy uwagi na wybrzuszenie powstałe w miejscu leżenia kota. Nie słyszymy oburzonego, gardłowego warkotu wydobywającego się spod narzuty.
7. Uznajemy czynność za zakończoną i kierujemy się w strone drzwi. W tym momencie kot wyłazi spod narzuty gniotąc ją lub też ciągnąc za sobą  i wychodzi z pokoju rzucając nam spojrzenie pełne oburzonego obrzydzenia.
8. Już bezpiecznie podchodzimy do łóżka, poprawiamy pościel i narzutę lub też chowamy pościel do tapczana w zależności od zwyczaju i upodobania.
Wariant ten jest w miarę bezpieczny, choć trzeba się nieźle nachodzić.

Wariant II
Po powrocie z łazienki zamykamy okno, udajemy, że nie widzimy kociego farszu w łóżku i wykonujemy czynności w następującej kolejności:
1. Kupujemy rękawice robocze tzw. wzmocnione
2. Otwieramy drzwi pokoju, wkładamy rękawice i postępując w rytmie na „trzy pas”:
a/ zdecydowanym ruchem chwytamy kota za kark
b/ rzucamy kotem w stronę otwartych drzwi
c/ zamykamy drzwi i bezpiecznie ścielimy łóżko.
Jeśli kot umie fruwać, to ląduje miękko w korytarzu i obrażony szuka innego miejsca na drzemkę. Jeśli nie umie, to się w końcu nauczy. Trening czyni mistrza.
Wariant ten jest szybki i w miarę bezpieczny pod warunkiem posiadania odpowiedniego sprzętu BHP (rękawice)

Jeśli wraz z kotem posiadamy psa, należy zastosować
Wariant III
Po powrocie z łazienki zamykamy okno, udajemy, że nie widzimy kociego i psiego farszu w łóżku i wykonujemy czynności w następującej kolejności:
1. Otwieramy drzwi wejściowe
2. Dzwonimy do własnych drzwi i szbko zamykamy.
3. Pies wypada z głośnym szczekaniem, zaś przerażony i obrażony kot zmyka w kąt
4. Wracamy do sypialni i postępujemy jak w pnk 8 (wariant I) lub w pkt. 2. ppkt. C (wariant II)
Wariant w pełni bezpieczny, choć efekty dżwiękowe mogą być męczące dla sąsiadów.
W każdym z trzech wariantów są dwa punkty styczne: obrażony kot i porządek w sypialni.

Praktyczna pani domu potrafi sobie radzić nie tylko z bałaganem, trudnymi plamami, wytwornym obiadem w 10 minut i zagnieceniami na jedwabnej bluzce. Praktyczna pani domu toczy codzienną walkę o byt pod (pozornie) własnym dachem. Walkę wymagającą szczególnie rozwiniętego zmysłu obserwacji,  umiejętności kojarzenia faktów, szybkich decyzji i forteli godnych księcia Talleyranda.

I posiada apteczkę dobrze zaopatrzoną w środki opatrunkowe.

sobota, 22 listopada 2008
Huraaaaaa!

Słonik

moja wnuczka nauczyła się czytać!

- Słoniku, co tu jest napisane?
- G.O.R.Y.L.
- A teraz przeczytaj całe słowo...
- MAŁPA

środa, 12 listopada 2008
Prątkuję kujaki

z kujakami w tle mozna sobie poszaleć

 

W piątek Karolina otrzymała pismo z przedszkola przypominające rodzicom o obowiązku zgłaszania chorob zakaźnych w rodzinie. Szczególnie takich, jak np. odra, szkarlatyna, świnka czy gruźlica.
- To chyba oczywiste, komentowała Karolina podczas przygotowań do niedzielnego obiadu. Że też ludziom trzeba o tym przypominać…
- Mają samochody z podręcznym barkiem, kina domowe na dwie ściany, telefony komórkowe z fontanną, ale gruźlicy się wstydzą? dziwiła się Marysia. Ciemnogród i tyle.
We wtorek córka została zaproszona do pani dyrektor.
- Czy w pani rodzinie jest jakaś choroba zakaźna? zapytała pani dyrektor.
-Nnnnnieeeee… odpowiedziała córka ze zdziwieniem.
- a jak się czuje pani mama? padło następne pytanie. Bo wie pani, to poważna sprawa. Jeśli ktoś w rodzinie dziecka ma gruźlicę, to musimy przeprowadzić w przedszkolu badania wszystkich dzieci, próby tuberkulinowe, szczepienia…
- O.K. bez bawełny – o co chodzi? Proszę jasno, bo nie rozumiem. Czy chce mi pani powiedzieć, że w przedszkolu jakieś dziecko ma gruźlicę? Nie ma sprawy. Przebadam Boberka i całą rodzinę…
- No właśnie w tym problem, odetchnęła z ulgą dyrektorka. Boberek opowiadał kilka dni temu, że jego babcia prątkuje… więc… czekałam aż pani mnie sama powiadomi, bo rozumie pani…
- Muszę porozmawiać z synem. Nie mam pojęcia o co chodzi, ale nie sądzę, żeby babcia powiedziała o swojej chorobie wnukowi, a nie mnie. Coś tu nie gra…

- Kochanie, czy babcia ci mówiła, że prątkuje?
- Nie mówiła! Ale sama przecież wiesz! Babcia prątkuje kujaki! W ogrodzie! Posadziła ich za dużo i jak mi piłka wpadła, to się strasznie pokłułem…

Tłumaczenie: babcia produkuje iglaki w ogrodzie.
Moje słodkie maleństwo....

sobota, 08 listopada 2008

- Kochanie, co byś zrobiła, gdybym wygrał w totolotka?

- głupie pytanie! Zabrałabym połowę, odeszła od ciebie i zaczęła nowe życie!

- No to masz tu 6,60 i spieprzaj

sobota, 26 lipca 2008
Ekologia, głupcze!

 

Wreszcie na moją wiochę dojeżdża śmieciara! Raz w miesiącu, ale zawsze coś. Koniec z wożeniem śmieci do „miasta” gminnego lub do Łodzi!Podobno zgodnie z prawem unijnym każdy gospodarz musi mieć puszkę na odpady. Jak nie ma, to nie dostanie dotacji. No i super. Skończą się wreszcie zaśmiecone lasy i cichcem zakopywane śmietniska za stodołą. Pojechałam do sołtysa po puszkę.
- a może chce pani ekologiczne worki? Do sortowania śmieci? Za darmo.
- Bardzo proszę. Z przyjemnością będę sortować.
Dostałam żółty worek na plastiki, szary na metale, niebieskiego nie wzięłam, bo papiery palę w piecu. Na szkło wzięłam, ale zapowiedziałam, że nie będę segregować na białe i kolorowe. Dostałam więc worek czarny.
- Gdzie wrzucić karton po mleku? Jest papierowy, ale ma zamknięcie z plastiku i folię metalową w środku? – pytała Marysia.
- Nalepkę papierową z puszki zdjąć?
- Pomyliłam się! Wrzuciłam peta do puszki!
- To pudełko po twarożku jest papierowe czy plastikowe? Bo wygląda jak papier, ale nie przemaka…
- pewnie laminowane…

na nocnikach

- a laminat to co? Plastik?...
- Odkręcać nakrętki metalowe z butelek?
Mniej więcej po godzinie pod ścianą domu stały worki + zielona puszka z fachowo posegregowanymi śmieciami. Nawet ładnie to wyglądało. Kolorowo, ekologicznie i w ogóle…
A w nocy przyszło jakieś bydlę, rozwaliło wszystkie worki i rozniosło śmieci po całym terenie. Dziewczyny zgrabiły co się dało i wrzuciły do puszki.
Bez segregowania.

a to znacie? Trzeba włączyć głośniki i kliknąć w "hit mpo" (na górnym pasku)
http://www.mpo.com.pl/index/?id=c4ca4238a0b923820dcc509a6f75849b

sobota, 19 lipca 2008
A imię jego...
Gdy ma urodzić się dziecko, głównym problemem rodziców jest imię. To normalne, prawda? Uroczystość nadania imienia, najczęściej chrzest, to wielkie wydarzenie w rodzinie. Imię zostaje wpisane do metryki urodzenia i towarzyszy człowiekowi do końca życia, czy się to komuś podoba czy też nie. Nawet jak się zupełnie nie podoba osobie najbardziej zainteresowanej.
W naszej rodzinie imiona żyją zupełnie niezależnie od swoich właścicieli. Większość z nas używa drugiego imienia, tylko w bardzo oficjalnych papierach wpisujemy pierwsze, a dla świętego spokoju oba. Kiedy Marysia poszła do szkoły i pani na pierwszej lekcji odczytała jej oficjalne imię, dziecko nie zareagowało. Na szczęście w domu opowiedziała, że w klasie jest dziewczynka o tym samym nazwisku, ale dziś nie przyszła. Biegiem polecieliśmy do szkoły wyjaśnić nieporozumienie, żeby nam nie wlepili kary za uchylanie się od obowiązku szkolnego.
Nie pytajcie, dlaczego tak jest. Nie wiem.
Podobnie jest ze zwierzakami. Zjawia się takie w domu i jak nakazują fachowcy, najpierw kilka dni obserwujemy, dopasowujemy, by po długich dyskusjach uroczyście i oficjalnie ogłosić publicznie to jedno, wybrane i przemyślane imię, które przy pierwszej wizycie u weterynarza zostaje wpisane do książeczki zdrowia psa/kota.
I co z tego?
Nasz poprzedni pies, piękny i dostojny OMC wilczarz otrzymał imię Parys. Pasowało jak ulał. Ale najczęściej używany był Rudy, Kudłacz i Fafel. Reagował na wszystkie.
Smok zwany jest Kaflem, Burasem lub Maluszkiem (waży ok. 60 kg i ma 68 cm w kłębie). Smokowi wszystko jedno. Zawsze wie, że o niego chodzi. Szczególnie w porze posiłów. Za to nie reaguje na żadne imię, gdy jest wywalany spod stołu w czasie obiadu (naszego).
Piękna OMC dożyca Karoliny otrzymała imię Księżniczka Kiara. Chłopcy natychmiast zmienili je na Siara, Szara, a Jasiek uznawszy, że jest to pies o najmniejszym rozumku w rodzinie, bez skrępowania nazywa ją Głupią. Jeśli ktoś sądzi, że suce robi to jakąkolwiek różnicę, to jest w błędzie. Wydaje się nawet, że Głupia odpowiada jej najbardziej, bo natychmiast merda ogonem i śmieje się od ucha do ucha.
Frędzel przyniósł sobie imię sam. Jako maluśkie kocię wisiał na podwórkowym trzepaku i darł się nieprzytomnie. Z wysokości trzeciego piętra wyglądał jak urwany frędzel od dywanu. Dopiero po zejściu na dół Karolina rozpoznała burego kociaka. Trzeba przyznać, że Frędzel nie jest imieniem typowym dla kota, więc często dochodzi do nieporozumień. Na ogół mówi się o Pędzlu lub Sznurku, ale gdy niedawno kolega Karoliny zapytał co słychać u Koronki, moja spokojna zazwyczaj córeczka dostała szału.
- Następny kot będzie się nazywał Mruczek, do cholery! Może wtedy ta banda tłumoków będzie pamiętać!

Obiektywnie trzeba przyznać, że zapamiętanie imion naszego zwierzyńca może sprawiać znajomym zrozumiałe trudności.
Rok temu Marysia zorganizowała imprezę urodzinową. Między licznymi gośćmi przemykały trzy psy, trzy koty i papuga (na szczęście uziemniona w klatce). Jedna z koleżanek zachwycała się malutką wówczas Jagódką (oficjalnie Pyzą)
- jaka śliczna, jaka milutka pieszczoszka, zawsze marzyłam o takim kotku…
- a weź go sobie. Tyle tego mają, że nawet nie zauważą - zaproponował ze spokojem siedzący obok chłopak.

 
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 15